Hoe mijn overleden opa mij naar de moestuin bracht

Ik was onderweg naar het uitvaartcentrum en voelde dat ik geleid werd om een stukje om te lopen, langs het huis waar mijn opa en oma altijd gewoond hebben, door het park. Ineens ging ik linksaf, door een paadje waarvan ik niet eens wist dat het er was. Daar, verscholen tussen de bosjes lag de moestuin.

Het was winter dus er leek niet veel gaande, maar ik nam mij voor er vaker langs te lopen zodat ik kon zien hoe alles zou opbloeien in de lente.

Een paar weken later, toen ik er voor de zoveelste keer langsliep, hing er ineens een briefje “vrijwilligers gezocht”. Dit was voor mij het teken om er echt op af te gaan.

Vanaf toen landde deze plek recht in mijn hart en gebeurden er magische dingen.

De eerste dag mocht ik een stukje grond omploegen, terwijl iemand me toeriep “Girl Power”. Hee, dacht ik, dat is bijzonder, dat heb ik op mijn arm getatoeëerd. Vervolgens kwam iemand mij stekjes brengen die ik in de grond mocht planten; Mais, bonen en pompoen.. en zei “Net zoals in Zuid-Amerika”, zonder dat ze kon weten dat ik me met Sjamanisme bezig houd. Net op het moment dat ik me realiseerde dat het wel heel toevallig was, keek ik naast me en stond daar op een meter afstand een merel naar me te kijken.

Toen wist ik, het is spirit, het is opa, die mij naar deze plek heeft geleid. Het is precies waar ik nu mag zijn en ik voelde mijn ziel landen.

Nu, inmiddels maanden later, geniet ik zo van deze plek, die mij nooit verveeld. De natuur is zo afwisselend, geen dag ziet het er hetzelfde uit. En hoe lekker smaken de sperziebonen, aardbeien en courgettes als je ze zelf geplukt hebt.

Dankjewel lieve opa en lieve oma, dat jullie mij via spirit naar deze plek hebben gebracht!

Geef een antwoord