Waarom het niet knap is wat ik doe

Wanneer ik aan mensen vertel dat ik mijn baan heb opgezegd en nu volledig mijn eigen pad bewandel hoor ik vaak dat ze het zo knap vinden. Hoewel ik de manier waarop zij er naar kijken begrijp, voelt het voor mij eigenlijk helemaal niet als een prestatie. “Je neemt het compliment niet aan” zei een vriendin laatst. Terwijl ik complimenten normaal gesproken best kan ontvangen voelt het deze keer anders.

De reden daarvoor is eigenlijk omdat ik geen keuze heb, ik móet dit doen. Het is een stroom waar ik in ben gekomen. Het zou knapper zijn als ik daar nog tegen in kon gaan. Eigenlijk voelt dat onmogelijk en ook vooral als iets dat ik niet wil.

Natuurlijk heb ik de afgelopen maanden, en soms nog wel eens, momenten dat ik volledig in paniek raak en mijn vertrouwen even helemaal kwijt ben. Maar ik weet “dit is mijn weg” De weg van mijn ziel.

Ik herinner mij dat ik van jongs af aan hoge verwachtingen had van het moment dat je gaat werken. Want dan, nadat je jaren hebt geleerd en gestudeerd zal de voldoening komen. Je doet dan iets wat je leuk vindt, want je hebt zelf voor die baan gekozen. In werkelijkheid bleef dit gevoel meestal uit.

Ik hoor mezelf nog denken “dit kan het toch niet zijn?” Zo anders dan ik vooraf verwachtte en hoopte. Ik heb op veel verschillende plekken ervaring op mogen doen, waar ik altijd vol motivatie en inspiratie begon. Maar op een of andere manier kwam ik nooit echt tot mijn recht.

Totdat ik een baan kreeg waar ik meer in mijn kracht kwam te staan. Voor het eerst ervoer ik hoe makkelijk het gaat wanneer je iets helemaal vanuit jezelf kunt doen, zonder dat je daar echt over na hoeft te denken. Het was nog wat wisselvallig doordat mijn energie niet stabiel was, maar op goede dagen kwam ik in zo’n fijne flow. Dan voelt het alsof je opstijgt. Toch was ook deze baan niet passend voor mij, de grote hoeveelheid mensen die ik moest begeleiden, mijn persoonlijke situatie en de Corona Lock-down, brachten mij tot stilstand. Met een harde klap.

Ik moest loslaten, ik kon niet meer. Hoe graag ik ook loyaal blijf aan het bedrijf waarvoor ik werk, ik moest voor mijzelf kiezen. Het kon gewoon niet anders. Is dat knap? Nee toch? Ik voelde mij hier eerder rot over, want waarom lukt het mij niet om me aan te passen en iets vol te houden?

“When you are born in a world you don’t fit in, it’s because you have to help te create a new one.”

Vanaf dat moment begon het grote loslaten. Dat is best moeilijk en zwaar kan ik je vertellen, maar ook dat voelde als geen keuze, althans vasthouden was geen optie. Vergelijk het met een stromende rivier, je kunt je vastgrijpen aan een boomstam langs de kant, maar uiteindelijk kost dat veel meer energie dan wanneer je je laat meenemen door de stroom.

Tuurlijk stoot ik mij onderweg regelmatig hard aan stenen en heb ik vaak genoeg gehuild en geschreeuwd “Laat me uit de rivier, ik wil dit niet”, maar ik lig er nou eenmaal in.

Deze rivier staat voor mijn levensstroom, mijn spirit, want die zocht ik. In april startte ik met het Vind Jouw Spirit programma. Ik had werkelijk geen flauw idee wat me te wachten stond. Iets met Sjamanisme, was de reden dat ik me had aangemeld. Want iets in mij zei dat ik dat moest doen. Was dat mijn spirit?

Ik geloof van wel, want inmiddels is de rivier een kanaal geworden en voel ik de verbinding met mijn spirit. Van daaruit vloeit alles uit mij, zo ook deze blog. Ik hoef er niet meer over na te denken, het gebeurt gewoon.

Daarom voelt het niet als een prestatie, maar als een zegen!

Geef een antwoord